আহিনৰ আকাশ

বহু দিনৰ মূৰত অলপ ফটোগ্ৰাফী কৰিলো। ভাল লাগিল। ফটোখন টোলা ভালে কেইদিন হʼল যদিও আপলোড কৰাহে হোৱা নাছিল।

স্মৰণ

আজি বহুদিন ধৰি ঘৰতেই সোমাই আছে অমৰ। হৈ যোৱা ঘটনাবোৰে মানসিকভাৱে জোকাৰি গৈছে তাক। ফেচবুকটো খোলোতেই ৰাকেশৰ লগত তাৰ বন্ধুত্ব-বাৰ্ষিকী(Friendversary)ৰ নোটিফিকেছন জিলিকি উঠিল। ফেচবুকে ভিডিঅʼ এটা তৈয়াৰ কৰিছে সিহতৰ বাবে। ফেচবুকত আপলোড কৰা ফটোবোৰে, আপডেটবোৰে ধৰি ৰাখে একো একোটা মুহূৰ্ত্ত। তেনেকৈ ধৰি ৰখা একো একোটা মুহূৰ্ত্ত, একো একোটা ঘটনা, একো একোটা বিশেষ দিন লগ হৈয়েই … Continue reading স্মৰণ

দ্বিধা

এনেয়ে সমস্যাটো সিমান ডাঙৰ সমস্যা যেন নালাগে। ডেকা  ল'ৰা। লগ সংগৰ লগত অলপ ঘূৰা পকা কৰিছে, ৰাতি অলপ দেৰিকৈ আহিছে … এইবোৰ সিমান চিন্তা কৰিব লগীয়া কথা নহয়। আজিও হাজৰিকাৰ মনত পৰে ত্ৰিশ বছৰ আগতে কলেজীয়া দিনবোৰৰ কথা। সেই সময়ত তেৱো গাৱৰ নাট্য দলৰ সক্ৰিয় সদস্য আছিল। ৰাতি দেৰিলৈ আখৰা কৰিছিল। কেতিয়াবা ওচৰ চুবুৰীয়া গাৱত … Continue reading দ্বিধা

ব্লেকবেৰী ফোকাচ ৰাইটাৰ ইত্যাদি

কিয় জানো আজিকালি কিবা লিখিবলৈ ললে অসমীয়াতকৈ, ইংৰাজীত লিখাৰ প্ৰৱনতাহে বেচি হয়। যা হওক, ... লিখিলে হʼল। এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত যে একো বস্তুৱেই স্থায়ী নহয়। কিবা এটা বস্তুৰ লগত অভ্যস্ত হৈ পৰাৰ সময়তে সেই বস্তুটোত কিবা পৰিবৰ্তন আহি পৰে বা কিছু ক্ষেত্ৰত বস্তুটো সম্পূৰ্ণৰূপে নাইকিয়া হৈ পৰে। ই বিশেষকৈ ঘটে তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ লগত জড়িত বস্তুবোৰত। উদাহৰণ স্বৰূপে, … Continue reading ব্লেকবেৰী ফোকাচ ৰাইটাৰ ইত্যাদি

বৰগছ

বৰগছ জোপাৰ তলতে হৈছিল সকলোখিনি। নিপেনৰ পানৰ দোকানৰ আদ্দা, পংকজহতৰ সন্মিলন সংঘৰ সৰুকৈ গঢ়ি উঠা খেৰ বাঁ‌হৰ অফিচ ঘৰটো, বাচলৈ ৰৈ থকা মানুহবোৰ, বহু বছৰৰ মূৰত চহৰৰ পৰা অহা পোনাকণে বৰগছ জোপাক কেন্দ্ৰ কৰিয়ে ৰাষ্টা মনত ৰখা ঘটনাটো … আৰু যে কত কি। মুঠৰ ওপৰত বৰগছ জোপাই আছিল গাওখনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু। *** মেচিন লগোৱা কৰতৰ কৰ্কশ … Continue reading বৰগছ

বুজনি

এয়াতো নতুন কথা নহয় বুলি নিজকে বাৰে বাৰে বুজনি দিয়ে সি। সকলো আগৰ নিচিনাই চলিছে। ফুটা চালিয়েদি বৰষুণৰ পানী পৰি বিচনা ভিজাইছে, ভলুকা চিঙৰ গুণ্ডা পাৰ্টিয়ে পইচা নিদিয়াকৈ তাৰ দোকানৰ পৰা বস্তু লৈ গৈছে, পদুমীয়ে দুখীয়া- নিচলা বুলি তাক এৰি থৈ আনৰ লগত সুখৰ সংসাৰ কৰিছে, আহোতে যাওতে থানেশ্বৰ হতে পদুমীৰ কথাটো লৈ তাক উদ্দেশ্যি … Continue reading বুজনি

তিনিজন মানুহৰ এটি সাধাৰণ কাহিনী

আদহীয়া বয়সৰ এজন অসমীয়া মানুহ। জন্ম আৰু কৰ্ম - উভয় সূত্ৰে তেও যোৰহটীয়া। তেও জীৱনত বহু কষ্ট কৰি প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে। সম্প্ৰতি তেও এজন সফল ব্যৱসায়ী। কষ্টোপাৰ্জিত ধনেৰে পৰিয়ালৰ পোহ পাল দিয়াৰ লগতে স্বচ্ছল জীৱন যাপন কৰিছে। তেও কষ্টৰ মূল্য জানে। কষ্টোপাৰ্জিত প্ৰতিটো টকাৰ মূল্য জানে। সময় সাপেক্ষে ব্যৱসায়ত উত্থান পতন থাকে। ভাল বেয়া দিন থাকে। … Continue reading তিনিজন মানুহৰ এটি সাধাৰণ কাহিনী

উচ্ছেদ

কথাবোৰ বিশ্বাস কৰিবলৈ খুবেই টান। চকুৰ আগতে ঘটি আছে এটাৰ পিচত এটাকৈ অবিশ্বাস্য ঘটনা। এখনত পিচত আন এখন নাটক। মাক-দেউতাক আৰু বাৰ বছৰীয়া চৈতন্য, - এটি সৰু পৰিয়াল। কাজিৰঙাত উচ্ছেদিত হোৱাৰ পিচত পুনৰসংস্থাপনৰ আশা দিয়া হৈছিল। কিন্তু আশা, আশা হৈয়েই থাকিল। সকলোতে কেবল ৰাজনীতি। কোনোৱে কয় আমি আপোনালোকৰ হৈ যুঁজ দিম। কোনোৱে কয় আমি চৰকাৰক … Continue reading উচ্ছেদ

ভ্ৰাম্যমাণ, ডেচডিম’না আৰু মোৰ অনুভৱ

আৰম্ভণিতে কৈ লও যে মই সমালোচক নহয়, আৰু এই লিখনিটোও সমালোচনামূলক লিখনি নহয়। ই মোৰ ব্যক্তিগত অনুভৱৰ মুক্ত প্ৰকাশ হে মাথো। ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এক বহুমূলীয়া উপাদান। অসমৰ ভ্ৰাম্যমাণৰ জগতখনৰ বিভিন্ন বিষয় সামৰি, এটা সাৱলীল কাহিনীৰে লিখা এখন সুন্দৰ উপন্যাস হʼল মণিকুন্তলা ভট্টাচাৰ্য্যৰ "মই ডেচডিম'না হʼব খোজো"। উপন্যাস বুলি পঢ়িবলৈ লৈছিলো যদিও পঢ়াৰ পিচত … Continue reading ভ্ৰাম্যমাণ, ডেচডিম’না আৰু মোৰ অনুভৱ

মাটীয়া ৰঙৰ চাৰ্ট্‌টো

নিজৰ ৰূমত সোমায়েই চাৰ্টৰ পেকেটটো খুলিবলৈ ধৰিলে চানক্যই। তাৰ বহুদিনীয়া আশা পূৰণ হ'ল। আবেলি মাক-দেউতাকৰ লগত গৈছিল বিহুৰ বজাৰ কৰিবলৈ। নিজে পচন্দ কৰি আনিছে চাৰ্টটো। দাম অলপ বেচি হলেও দেউতাকে একো হকা-বাধা কৰা নাই। চাৰ্টটো হাতত লৈ কিছুসময় লিৰিকি বিদাৰি থাকিল। তাৰ পিচত আইনাৰ সম্মুখত ঠিয় হৈ চাৰ্ট্‌টো গাত লৈ চালে। ভাল দেখাব তাক। ঈষৎ … Continue reading মাটীয়া ৰঙৰ চাৰ্ট্‌টো

ফটো

সঞ্জয়ৰ লগত একেলগে উঠা ফটোখন লিৰিকি বিদাৰি চাই পুনৰ ভৰাই থলে অৰুন্ধতীয়ে। অতীতৰ মধুৰ সময়লৈ ঘুৰি যোৱাৰ একমাত্ৰ উপায় এই ফটোবোৰেই। একো লাভ নাই, তাইও জানে। কিন্তু সকলো কাম অকল লাভৰ বাবেই কৰা নহয়। কিছুমান কাম সাময়িক সুখানুভূতিৰ বাবেও কৰা হয়। দিনটোৰ ক্লান্তিময় ৰুটিনৰ শেষত এনেকুৱা অলপ সময় লাগে তাইক। ঘৰ চম্ভালোতে, লʼৰা-ছোৱালী ডাঙৰ-দীঘল কৰোতেই … Continue reading ফটো

অবাধ্য ফাগুন

মণিষাই ভাল পাইছিল বাৰিষাৰ বৰষুণ, শীতৰ কুঁৱলীৰ মায়াজাল, ফাগুনী মলয়া নাইবা শৰতৰ নীলা আকাশ। খুব বেচি বছৰ আগৰ কথা নহয়। মনীষা তেতিয়া স্কুলৰ সপ্তম মান শ্ৰেণীত। আৰু ভায়েক চম্পক পঞ্চম মান শ্ৰেণীত। সকলোৱে তাক মৰমতে চেম্পু বুলি মাতে। ফাগুনৰ বলীয়া বতাহে ধুঁৱলি-কুঁৱলি কৰা দুপৰীয়া দুয়ো বায়েক-ভায়েক স্কুলৰ পৰা খোজকাঢ়ি ঘৰমুৱা হৈছে। মনীষাই কিবা কিবি কৈ … Continue reading অবাধ্য ফাগুন

স্মৃতি

ভাৰাক্ৰান্ত মন এটা লৈ হাস্পাটালৰ পৰা ওলাই আহিল প্ৰবাল। পথ দুৰ্ঘটনাত আহত হোৱা চানক্যক ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল কিছুদিন আগতে। দৈহিক জখমবোৰ লাহে লাহে ভাল হৈ আহিছে যদিও মূৰত খুব জোৰেৰে খুন্দা খোৱা বাবে স্মৃতি শক্তি লোপ পাইছে। ডাক্তৰে কোৱা মতে প্ৰথম কিছুদিন একো কব পৰা নাযায়।

অফুৰন্ত সময়

নকৰিলেও আমি সীমিত পৰিমাণৰ কামহে সমাধা কৰিবলৈ সক্ষম হʼম। আৰু সেইবাবে আমি সীমিত সংখ্যক কামহে কৰিবলৈ হাতত লব লাগে।

বস্ত্ৰদান

ওচৰৰে এন-জি-ও এটাই আয়োজন কৰা বস্ত্ৰদান কাৰ্য্যসূচীৰ বিষয়ে গম পাইছিলো। কামত নহা, পুৰণি কাপোৰবোৰ জমা দিবলৈ অনুৰোধ কৰিছে। তেওলোকে সেইবোৰ নি দুখীয়া মানুহৰ মাজত বিলাই দিব। মোৰো কেইজোৰমান পুৰণি কাপোৰ ধুই, ইষ্ট্ৰী কৰি আলমাৰিত থৈ দিয়া আছে। সচৰাচৰ অদৰকাৰী কাপোৰ মানুহে ইমান সযতনে নথয়, যদিও মই তেনেদৰে থোৱাৰ কাৰণটো হʼল, - "ক্ষীণোৱাৰ আশা"। বিগত কেইবছৰমানৰ … Continue reading বস্ত্ৰদান

সময়ৰ দৌৰ

সময়বোৰ যে ইমান সোনকালে পাৰ হৈ যায় ভাবিলে আচৰিতেই লাগে। ঋতু আহে ঋতু যায়, প্ৰকৃতিয়ে মোট সলায়, চাওতে চাওতে সৌ সিদিনাৰ সৰু সৰু গছপুলি জোপা ডাঙৰ হয়। বতাহত হালি জালি সি যৌৱনৰ আনন্দ-উচাহ প্ৰকাশ কৰে। সময় আগবাঢ়ে নিৰন্তৰে। পাতলকৈ বলা মলয়া জাকে গছডাল লৰাব নোৱাৰা হয়। অকল পাতবোৰহে লৰে। যেন বয়সৰ লগে লগে কিছু গাম্ভীৰ্য্য … Continue reading সময়ৰ দৌৰ

আন্দোলন আৰু আগ্নেয়গিৰি উদ্গিৰণ

আন্দোলন আৰু আগ্নেয়গিৰি উদ্গিৰণৰ মাজত ভালেমান সামঞ্জস্য আছে৷ আগ্নেয়গিৰিৰ ক্ষেত্ৰত পৃথিৱীৰ অভ্যন্তৰত ভালেখিনি চাপ সৃষ্টি হয় আৰু এসময়ত সেই চাপৰ ফলতেই গলিত লাভা ওলাই আহে। আন্দোলনৰ ক্ষেত্ৰতো কথাটো প্ৰায় একেই। বিভিন্ন কাৰণত মানুহৰ মনৰ ভিতৰত সৃষ্টি হোৱা চাপ দীৰ্ঘদিন ধৰি জমা হৈ থাকি অৱশেষত আন্দোলন হিচাপে বহিঃপ্ৰকাশ কৰে। ভাষা আন্দোলনৰ সময়ৰ বিভীষিকাময় ৰাতিবোৰৰ কথা মা দেউতা আৰু অন্যান্য অগ্ৰজসকলৰ … Continue reading আন্দোলন আৰু আগ্নেয়গিৰি উদ্গিৰণ

আমূল টাজা … ইত্যাদি

খুব বেচি পুৰণি কথা নহয়। আমি স্কুলত পঢ়া সময়ত আমাৰ ঘৰত গৰু পুহিছিল। সেই সময়ত আমাৰ গাৱৰ প্ৰায়ভাগ মানুহৰে ঘৰত গৰু আছিল। খীৰতি গাই নথকা বাবে কেতিয়াবা গাখীৰৰ নাটনি হʼলেও ওচৰৰ কোনোবাৰ পৰা কিছুদিনৰ বাবে কিনিলেই সমস্যাৰ সমাধান হৈ যায়। আচৰিত যেন লাগিলেও সঁচা কথা যে সেই সময়ত আমি নিৰ্ভেজাল গাখীৰ খাবলৈ পাইছিলো। এয়া আজিৰ … Continue reading আমূল টাজা … ইত্যাদি

সাধাৰণ মানুহৰ অসাধাৰণ অৱদান

সাধাৰণ মানুহেও সমাজলৈ কিছুমান অসাধাৰণ অৱদান আগবঢ়াব পাৰে। “অসাধাৰণ অৱদান” বুলি কোৱাৰ লগে লগে খুব ডাঙৰ কিবা এটা কৰি দেখুওৱাৰ কথা মনলৈ আহে যদিও ইয়াত তেনে কোনো কামৰ কথা কোৱা নাই। বৰঞ্চ সাধাৰণ মানুহে দৈনন্দিন নিতান্ত সাধাৰণ কাম কাজৰ জড়িয়তে সমাজলৈ আগবঢ়াই থকা অৱদানখিনিৰ কথাহে কোৱা হৈছে। তেনে ধৰণৰ সাধাৰণ অৱদানবোৰ লগ হৈয়েই এসময়ত ই … Continue reading সাধাৰণ মানুহৰ অসাধাৰণ অৱদান

জাষ্ট লাইক এনি আডাৰ কান্ট্ৰী ইন দা ৱৰ্ল্দ

কেইবছৰ মান আগতে দুজন বন্ধুৰ সতে ইউৰোপ ফুৰিবলৈ গৈছিলো। বিশ দিন যোৰা আমাৰ ভ্ৰমণত ন খন দেশ ভ্ৰমণ কৰিছিলো। তাৰ ভিতৰত বেলজিয়াম দেশৰ ৰাজধানী ব্ৰাচেল্‌চ চহৰত ঘটা এটা ঘটানাই আজিও মনত দোলা দি থাকে। পেৰিচৰ পৰা বাচেৰে ব্ৰাচেল্‌চত উপস্থিত হৈ হোটেলত সোমাই বস্তু বাহানি থৈ হাত মুখ ধুই ওলাই যাবলৈ সাঁজু হৈছিলো। ওলাই যোৱাৰ আগতে … Continue reading জাষ্ট লাইক এনি আডাৰ কান্ট্ৰী ইন দা ৱৰ্ল্দ

আমি একে ঠাইতে আছো

স্কুলত থাকোতে “অসমৰ বানপানী’’ বিষয়টোৰ ওপৰত ৰচনা লিখিছিলো৷ এয়া আজিৰ পৰা বিশ বছৰ আগৰ কথা৷ ৰচনাত লিখা কথাবোৰ আজিও প্ৰাসংগিক৷ সৰুতে দেউতাই অসম আন্দোলনৰ কথাবোৰ সাধুৰ নিচিনাকৈ কৈছিল৷ আমিও সেইবোৰ সাধুকথাৰ দৰেই শুনিছিলো৷ সেইবোৰ কথাও বৰ্তমান সময়ত প্ৰাসংগিক৷ আমাৰ হাতে হাতে যিমানেই দামী স্মাৰ্তফোন নাথাকক কিয়, ৰাষ্টাই ঘাটে ব্যক্তিগত গাড়ীৰ সংখ্যা যিমানেই নাবাঢ়ক কিয়, আৰ্থিক … Continue reading আমি একে ঠাইতে আছো

এয়াতো নতুন কথা নহয়

হাজাৰ আন্দোলন, বিদ্ৰোহ, বিক্ষোভৰ মাজতো যেন মোৰ অসমীয়া তেজ গৰম হৈ উঠা নাই৷ বাৰে বাৰে নিজকে প্ৰশ্ন কৰিছো, ক’ত কি খেলিমেলি হ’ল? কেলেই মোৰ অসমীয়া জাতিসত্ত্বা জাঙুৰ খাই উঠা নাই? ইমানেই যান্ত্ৰিক হৈ পৰিছো নে মই? নে মোৰ মনত জাতি, মাটি, ভেটিৰ প্ৰতি একো আবেগ নায়েই? তেনেকুৱাতো হব নোৱাৰে৷ তেন্তে ক’ত কি হ’ল? বাৰে বাৰে … Continue reading এয়াতো নতুন কথা নহয়

বুঢ়া শালিকাই মাত নধৰে

কথাটো এশ শতাংশই শুদ্ধ। বুঢ়া শালিকাই মাত নধৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডী ডাঙৰীয়াই স্বচ্ছ ভাৰত অভিযান চলাই পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ প্ৰতি মানুহক সজাগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। ভাল কথা। হয়তো স্বচ্ছতাৰ বিষয়ে সজাগতা আগতকৈ বাঢ়িছে। কিন্তু সঁচা কথাটো হʼল বুঢ়া শালিকাই মাত নধৰে। গেলা-পচা আৱৰ্জনাৰে ভৰা ৰাষ্টা-ঘাট, পদ-পথ, আৱৰ্জনাবোৰ ছেদেলি-ভেদেলি হৈ পৰি থকা দাষ্টবিন আমি আজিও দেখি আছো আৰু … Continue reading বুঢ়া শালিকাই মাত নধৰে

আন্দোলন .. আৰু কিমান ?

অপ্ৰিয় হʼলেও সঁচা কথাবোৰ কবই লাগিব। নাগৰিকত্ব বিধেয়ক লৈ অসম উত্তাল হৈ থকাৰ সময়তে শ্ৰমিকসংঘৰ ধৰ্মঘট সংঘটিত হৈছিল কালি(৮ জানুৱাৰী) আৰু আজি(৯ জানুৱাৰী) এই দুই দিন ধৰি। কালি আছু সমন্বিতে বহুসংখ্যক জাতীয় সংগঠনে অসম বন্ধ ঘোষণা কৰা বাবে শ্ৰমিক সংঘৰ ধৰ্মঘটে সিমান গুৰুত্ব নাপালে। কিন্তু আজি অসম বন্ধ নাই। গতিকে কামৰ সংক্ৰান্তত আমাৰ কোম্পানীৰ শিলিগুৰি … Continue reading আন্দোলন .. আৰু কিমান ?

কিহৰ ভিত্তিত কি আৰু কেনেদৰে ?

মানসিক আৰু বৌদ্ধিক ভাৱে উন্নত সকলো লোকেই যিকোনো সিদ্ধান্ত লোৱাৰ আগতে অলপ হ’লেও যুক্তিৰ ভিত্তিত বিচাৰ বিবেচনা কৰি চায়৷ কিন্তু যোৱা কেইবছৰমানৰ পৰা যুক্তিত আউল লগা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। কিহৰ ভিত্তিত কাক সমৰ্থন কৰিম? কিহৰ ভিত্তিত কোনটো পন্থা অৱলম্বন কৰিম? মই অন্তঃকৰণেৰে বিশ্বাস কৰো যে মানুহ উদাৰ হব লাগে। মানুহৰ দৃষ্টিভঙ্গী বিশ্বমুখী হব লাগে। নিজকে … Continue reading কিহৰ ভিত্তিত কি আৰু কেনেদৰে ?

বছৰৰ শেষত

আন এটা বছৰ শেষ হবলৈ ওলাইছে৷ বহুতো তিতা মিঠা অভিজ্ঞতাৰে আমাক চহকী কৰাই থৈ মেলানি মাগিবলৈ ওলাইছে দুহেজাৰ ওঠৰ চনটোৱে৷ এনে ক্ষণত, কি পালো, কি হেৰুৱালো, কি হʼল কি নʼহোল এনেবোৰ কথাই মনৰ মাজত ভিৰ কৰেহি। অতীত ৰোমন্থণ এক লোভনীয় কাম। কেতিয়াবা, একো লাভ নাই বুলি জনাৰ পিচটো অতীতৰ কথাবোৰ মনত পেলাই পুলকিত হোৱাৰ লোভ … Continue reading বছৰৰ শেষত